ความหมายของคำว่า ค่าตกใจ ในกรณีการจ้างงานคืออะไร

อาการตกใจเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้กับทุกคน โดยสาเหตุที่ทำให้คนเราเกิดการตกใจได้นั้น นั่นหมายถึงการที่มีเรื่องอันไม่คาดฝันมากระทบใส่ตัวเรา ซึ่งถ้าหากเราตกใจด้วยเรื่องที่น่ายินดีเราก็จะมีความสุข แต่ในทางกลับกันหากเป็นเรื่องที่เลวร้ายก็จะทำให้เราทุกข์ใจได้เช่นกัน ซึ่งคุณรู้หรือไม่ว่าการ “ตกใจ” ในที่นี้หากเป็นเรื่องที่อยู่ในวงการกฏหมาย การทำธุรกิจหรือการค้าขายสามารถกลายเป็นเรื่องที่มีมูลค่าได้ด้วยเช่นกัน โดยมีศัพท์เรียกอย่างเป็นทางการว่า ค่าตกใจ

ค่าตกใจ คืออะไร

มีชื่อเรียกอีกอย่างว่า “สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า” โดยค่าตกใจนี้ จะหมายถึง กรณีเมื่อมีเหตุการเลิกจ้างเกิดขึ้น ซึ่งเกิดมาจากเหตุข้อกำหนดในสัญญาจ้าง ไม่ได้ระบุกำหนดระยะเวลาไว้ โดยนายจ้างมีความประสงค์ต้องการจะเลิกจ้างลูกจ้าง จึงจำเป็นต้องมีการบอกกล่าวล่วงหน้า ก่อนถึงวันจ่ายค่าจ้าง

และเมื่อหากนายจ้างไม่ต้องการอยากจะให้ลูกจ้างอยู่ นายจ้างต้องจ่ายค่าบอกกล่าวล่วงหน้าเพื่อให้กระบวนการเลิกจ้างเป็นไปตามกระบวนการกฎหมายแรงงานอย่างถูกต้อง
กรณีนายจ้างเลิกจ้างลูกจ้าง ซึ่งไม่จำเป็นต้องบอกกล่าวให้แก่ลูกจ้างทราบล่วงหน้า ตามสาเหตุ มาตรา 119 มีดังต่อไปนี้

  1. ลูกจ้างมีการทุจริตต่อหน้าที่หรือมีการกระทำความผิดอาญาเกิดขึ้น โดยเจตนา แก่นายจ้าง
  2. ลูกจ้างกระทำการโดยประมาทเลินเล่อ ซึ่งเป็นเหตุให้นายจ้างได้รับความเสียหายกับกิจการอย่างร้ายแรง
  3. ลูกจ้างกระทำการโดยจงใจ ทำให้นายจ้างได้รับความเสียหาย
  4. ลูกจ้างมีการละทิ้งหน้าที่เป็นเวลา 3 วันทำงานติดต่อกัน ซึ่งไม่นับว่าจะมีวันหยุดคั่นอยู่หรือไม่ก็ตาม อีกทั้งเหตุผลที่หยุดยังเป็นสาเหตุที่ดูไม่สมควร
  5. ลูกจ้างกระทำการโดยฝ่าฝืนข้อบังคับ เกี่ยวกับการทำงานที่มีการกำหนดไว้ ไม่ว่าจะเป็นระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้างอันชอบด้วยกฎหมายที่เป็นธรรม ซึ่งนายจ้างได้มีการตักเตือนเป็นหนังสือแล้ว ( หนังสือเตือนให้มีผลบังคับใช้ได้ไม่เกิน 1 ปี นับแต่วันที่ลูกจ้างได้กระทำผิด ) ยกเว้นกรณีเป็นเรื่องร้ายแรงอันสมควรที่นายจ้างไม่จำเป็นต้องตักเตือน
  6. ลูกจ้างได้รับโทษจำคุกตามคำพิพากษาถึงที่สุด เว้นแต่เป็นนักโทษสำหรับความผิดที่ได้กระทำโดยประมาทหรือความผิดลหุโทษ

มาตรา 583

ถ้าลูกจ้างมีการกระทำอันจงใจ ขัดคำสั่งของนายจ้างอันชอบด้วยกฎหมายก็ดี หรือละเลยไม่นำพาต่อคำสั่งเช่นว่านั้นเป็นอาจิณก็ดี กระทำความผิดอย่างร้ายแรงก็ดี ละทิ้งการงานไปเสียก็ดี หรือมีการกระทำในประการอื่น อันไม่สมแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตนให้ลุล่วงไปโดยถูกต้อง และสุจริตก็ดี นายจ้างสามารถไล่ออก โดยมิพักต้องบอกกล่าวล่วงหน้าหรือให้สินไหมทดแทนได้